Bir Ay Batar

Karanlık bir gecemdeyim. Herkese tutsaklık olan bu özgürlüğüm o lafzın sonsuzluğunda bitiyor. Haince akmak istiyor gönül bir limandan bir vatana.  Medeniyetin aşk olduğu bir vatana. Haritalar yetmezken bulmaya aradığımı yalnız tarih hatırlatıyor yok olduğunu.  Ancak şahit istiyor bu kalp bu mürekkepten ibaret bu sayfalara. Şahit gözlerim. Şahit yoldaşım. Şahit vatanım…

Bir çöl kurusu iman dolu tarihten gelen ağıtların yankılandığı bu kadın kokan sokaklarda. Fikirler, yollar ve yaşamlar dizine kadar çekilmiş bir etek boyunda.  İnsanların yaftaları yalnız görüşler değil al al olmuş üzerlerine bir kıyamet bulutu çökmüşçesine yaşamlarında. Geceleri günlerini ağartan bir sokak kadınından farksız artık başörtü. Üstelik varyasyon gerçeğini de kabul etmeyen bu toplum içten içe çürümeye mahkum. İnsanlar fesat düşüncelerini  insanlarla alegorileştirmekte. Allah kelamı hapis camilere. Aynen bizlerin bedenlere olduğu gibi. Yalnız fark bu ruhun hapis yeri değişmektedir. Tabii ki de acıları da.

Kelam var kelamdan öte. Allah her şeyden öte. Üç yanı denize sarılmış olan bu vatan vurgunu nereden yesin. Lakin denenmiş bir işgal denizi yettirememiş. Kalplere, imana ve istikrara saldırmış. Gecelerce süren bir deprem misali. Deprem sonlanmış.  Bir can havli etrafa bir bakış. İmanını kaybetmiş gençlik, laikliği özgürlük sanmış millet ve geçmişini unutmuş bir Türk halkı. Şahit ki yıldızlar bu manzarayı görmektense cephede garp kurşunu altında şehit olmak nice gönüllerin dileği. Ancak Türk halkı her şeyi unutsa dahi savaşmayı unutamaz. Savaşmak onun toprağı inanmak ise suyun bedenimizde kapladığı yer gibi. Türk inancını kaybetmişse toprağı ne tutar. Şimdi söylesenize sağ tarafına dönüp Türklüğü anlatan bu  sözde herkesten Türk olduğunu iddia edenler vatanın üzerindeki sancağı tutan imanın farkında mılar. Allah affetsin bunlar kimin yardımındalar.