Bir Güneşin Daha Ebedi Batışı

Çehresinden sarkan ana hasreti halkımızın bir garip köşesidir. Vatan bir millet bir İslamsa tekdir yurdumda. Gurbetçiyiz biz, özlemciyiz, hastayız, yastayız ama hiçbir zaman sancağın elimizden bu denli kaydığına şahit olunmamıştı. Biz var olmasını İslamdan öğrendik. Bir olmasına Onaltıcılar'dan yok olmasını düşmandan öğrendik. Öğrendiklerimiz bir yana biz biz yapan gayeyi kimlere teslim ettik. Kim çaldı. Kim hak etti.

İslam sancağını taşıyan devletler her tarih döneminde önde gelirler. Bunlar İngilizler olacaksa dahi.  Birkaç asırdır elimizde olan yani Türk'ün elinde olan bu sancağı yenilikçilik adı altında alan yeni nesil zihniyeti yüzünden sancağı kaybetme düzeyine yaklaşıyoruz.  Osmanlı'da olan ahlak, hoşgörü ve iman bir devleti 624 yıl ayakta tutmuştur. Bizler daha savaş çağımızda yenilikçi zihniyet kaybettiğimiz bu ahlak, hoşgörü ve iman bizi son raddeye çekecektir. Gençliğin batıı'nın ve gayrimüslimlerin gizli baskısı ve manipülasyonlarına dayanamaması tamamen bizlerden kaynaklıdır. Kitaplara küsen bizler gençliğe örnek teşkil edemedik. Şimdi ise kaybettiklerimizi geri kazanma vakti. En baştan başlayıp çocuklara yönelmeli ve onları ötelileşmeden kurtarmalıyız. Dizilerdeki sahte hayat'dan kurtarıp milletinin öngörülen mağlubiyetine karşı imanla kuşatmalıyız. Sancak bizler için hafif olsa da gençler için İstanbul kadar ağır. Fatih olsa hem sancağı hem İstanbul'u tutar ancak o cihan sürgününden azad edileli nice yaslar olmuşken biz son umudun irticaya yakalanıp yeni bir umudun yangınındayız. Çocuklar bizden uzaklaşmamalı. Gelecek sancağı elimizden kayarken seyirci kalmazsak bizlere bunun ödülü elbet verilecekti.